Τάσος Μπεκιάρης: "Το σώμα δε λέει ποτέ ψέματα"

Ομάδα Χορού LOAD | "Στίζω"

φωτογραφία: Κωνσταντίνος Σοφικίτης

Συνέντευξη: Ναταλία Κουτσούγερα (Dancetheater.gr)

• Ποια ήταν η πηγή έμπνευσής σας για τη δημιουργία της παράστασης ΣΤΙΖΩ και από πού απορρέει ο τίτλος της;

Πηγή έμπνευσης μου είναι βιώματα που προκλήθηκαν από το φόβο και τις αδυναμίες μου στην πορεία του χρόνου. Δημιουργώντας αυτή την παράσταση ένιωσα ανακούφιση και λύτρωση από τη συναισθηματική ένταση που μου προκάλεσαν. Όσον αφορά το τίτλο της παράστασης είμαι λάτρης της ελληνικής γλώσσας, όσο και αν ακόμα είμαι μαθητής της και την ανακαλύπτω.Tο Στίζω σαν λέξη είναι ακριβώς η θεματική της παράστασης, χαράσσω στίγματα, βάζω σημεία στίξης που για μένα σημασιοδοτούν το χρόνο.

• Γιατί επιλέξατε να χρησιμοποιήσετε τρεις γυναίκες performer;

Κρατείστε το τρεις σαν προσωπικότητες γιατί στη σκηνή υπάρχουν έξι γυναίκες και ένας άντρας ... η όλη παράσταση εστιάζει σε τρεις γυναικείες προσωπικότητες και σε μια αντρική. Τρεις γυναίκες, γιατί η γυναίκα από την φύση της είναι πιο συναισθηματική και εξωτερικεύεται με περισσότερο δραματικό τρόπο, κάτι που ήταν ζητούμενο του συγκεκριμένου έργου. Οι γυναίκες μιλάνε γι' αυτά, επιφανειακά ή υπερφίαλα, δεν τα φοβούνται. Οι άντρες δύσκολα θα παραδεχόμασταν τους φόβους μας, η φύση, μας θέλει δυνατούς! Η αντρική φιγούρα μέσα στο έργο υποδηλώνει ακριβώς αυτό, ίσως και το αποτέλεσμα των φόβων μας.

• Ποια η σχέση που συνδέει το φύλο, τις γυναίκες, το χρόνο και την απώλεια; Πώς συνδέονται οι έννοιες αυτές μέσα στο έργο;

Συνδέονται με βάση την ανθρώπινη υπόσταση τους και τη σχέση που βιώνουν με το χρόνο και την απώλεια. Το έργο σε ένα δεύτερο επίπεδο κάνει λόγο για την ανθρώπινη ψυχή. Η ψυχή είναι γένος θηλυκού, γι' αυτό και γυναίκες πάνω στην σκηνή. Σύμφωνα με τον Πλάτωνα η ψυχή τριχοτομείται σε λογιστικό (αφορά στις λογικές λειτουργίες του ανθρώπου), θυμικό ή βουλητικό(αφορά στον συναισθηματικό του κόσμο) και επιθυμητικό (αφορά στις επιθυμίες του) αυτό ακριβώς που πραγματεύεται και η κάθε ηρωίδα ξεχωριστά σε ακαθόριστο χρόνο κρατώντας πάντα την ανθρώπινη υπόσταση της. Όλα αυτά όμως ενώνονται σε μια αντρική φιγούρα σε συγκεκριμένο χρονικό πλαίσιο.

• Στο ΣΤΙΖΩ διαπραγματεύεστε άυλες και ανεπαίσθητες ποιότητες. Γιατί είναι σημαντικό να αναφερθείτε σε αυτές και πώς ωθείτε τις performer να τις διαχειριστούν μέσα στην παράσταση;

Ο χρόνος, ο φόβος, η ανάμνηση είναι έννοιες, το Στίζω διαπραγματεύεται τη νοηματοδότηση τους τοποθετώντας άυλα, συναισθηματικά όρια που θα μπορούσε κάποιος να ονομάσει κουτί. Οι performers κινούνται μεταξύ της λογικής και του παραλόγου, δε χορεύουν ποτέ μόνες τους αλλά καθόλη τη διάρκεια της παράστασης είναι ολομόναχες. Το εγχείρημα αυτό καθαυτό είναι απαιτητικό και χρειάστηκε κάτι πολύ συγκεκριμένο, την αλήθεια μας. Ζήτησα ανάκληση βιωμάτων, αυτό μου χάρισαν και μου εμπιστεύτηκαν. Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι η διαδικασία ήταν "επίπονη" για όλους μας.

• Ποια είναι η αίσθηση που επιδιώκετε να δημιουργήσετε στους θεατές μέσα από την παράσταση;

Δεν είναι μία, αλλά όλες. Θέλω να φύγουν από το θέατρο με κάποιον προβληματισμό, όποιος και αν είναι αυτός, να δουν ποιοι πραγματικά είναι, ν' ακούσουν προσεκτικά τι συμβαίνει γύρω τους, να μυρίσουν τον καθαρό αέρα της ελευθερίας τους, να αγγίξουν ότι αγαπούν και να γευτούν τη ζωή με το δικό τους μοναδικό τρόπο.

• Πως αντικατοπτρίζεται η έννοια του χρόνου στην παράστασή σας;

Με ένα παιχνίδι. Βλέπετε για μένα ο χρόνος είναι ένα παιχνίδι. Στην παράσταση δεν αντιλαμβανόμαστε τον χρόνο, απεναντίας μας μπερδεύει. Άλλωστε αυτό δεν μας κάνει καθημερινά; "Να μετανιώνεις για το παρελθόν, να δυσφορείς για το παρόν, να φοβάσαι για το μέλλον. Αυτή είναι η ζωή", λέει ο Ugo Foscolo, στην παράσταση όλο αυτό γίνεται σε 40'. Μόνο μια διαφάνεια προσωπικότητας δηλώνει την, κατ' εμάς, έννοια του χρόνου!

• Γιατί οι άνθρωποι σήμερα αδυνατούν να διαχειριστούν την απώλεια και να απλοποιήσουν τις ζωές τους; Έχει το ΣΤΙΖΩ κάποια διδακτική δυναμική ως προς αυτό το θέμα;

Η απώλεια είναι ένα άκρως εγωιστικό συναίσθημα, δε τη δεχόμαστε επειδή δε μπορούμε να δεχτούμε ότι χάνουμε κάτι. Πώς θα ζήσω χωρίς εσένα, χωρίς αυτό ή οτιδήποτε άλλο; Σε καθημερινές κουβέντες ακούω: "δεν έχω πρόβλημα να γεράσω", "δε με απασχολεί ο θάνατος", "αποζητώ την ειλικρίνεια στη/στο σύντροφο μου" αν όλα αυτά τα είχαμε λύσει μέσα μας τότε πιστέψτε με θα είχαν αποφευχθεί πολλοί "πόλεμοι". Πώς γίνεται να απλοποιήσεις κάτι, όταν το απλό το αναγνωρίζεις στους άλλους αλλά εσένα δε σου αρκεί. Το Στίζω δείχνει τη κατάσταση, τώρα ποιός θα τη δεχτεί είναι άλλο θέμα.

• Ποια είναι η επικαιρότητα του ΣΤΙΖΩ για την εποχή μας;

Θεωρώ ότι είναι πιο επίκαιρο από ποτέ...παρουσιάζοντας το βέβαια από μία άλλη, πιο συναισθηματική, σκοπιά. Ό,τι συμβαίνει γύρω μας, κοινωνικά πάντα μιλώντας, δημιουργεί υβριδικά όντα. Μας ονομάζουν ανθρώπους αλλά απέχουμε πολύ από τη λέξη αυτή! Ιδανικά όπως χρήμα, ομορφιά, ισχύ και άλλα συναφή είναι αυτά που μας ενδιαφέρουν. Έχουμε χάσει την ουσία μας γιατί έχουμε χάσει εμάς. Κανείς δεν έχει δύναμη πάνω μας παρά μόνο εμείς...πού βρίσκεται όλη αυτή η δύναμη όμως; "Ανθρωπάκο" χαρακτήρισε τον άνθρωπο ο Βίλχελμ Ράιχ τότε και μέχρι τώρα δεν έχει αλλάξει τίποτα, το ίδιο είμαστε! Μας έχουν ρίξει στη παγίδα του χρόνου και παλεύουμε για την επιβίωση μας με όποιο αντάλλαγμα, ενώ χάνουμε το πολυτιμότερο αγαθό, τη ζωή! "Εάν εξετάζετε την κάθε μέρα χωριστά, θα διαπιστώσετε πως δεν υπάρχει ημέρα που να μην είναι γεμάτη. Ενώστε τις και θα εκπλαγείτε βλέποντας πόσο κενές είναι", αυτό είπε ο Τάκιτος.

• Ποια είναι η δική σας άποψη για τη δύναμη της κίνησης στο χοροθέατρο του σήμερα;

Δεν ξέρω αν έχει δύναμη η κίνηση σαν κίνηση ή το σώμα που τη δημιουργεί. Πιστεύω στον άνθρωπο και την αλήθεια του, αυτό για μένα έχει δύναμη. Το σώμα δε λέει ποτέ ψέματα ακόμα και αν εμείς θέλουμε να αποκρύψουμε την αλήθεια. Ακόμα και η κίνηση για τη κίνηση θέλω να έχει λόγο ύπαρξης και όχι να είναι η επίδειξη των γνώσεων του κάθε δημιουργού -χορογράφου. Το χοροθέατρο αποκτά ολοένα και περισσότερο κοινό, αυτό από μόνο του σημαίνει κάτι. Νομίζω ότι ο κόσμος έχει ανάγκη να βλέπει το σώμα, έστω και κάποιου άλλου, να αντιδρά.

• Θα θέλατε να προσθέσετε κάτι περαιτέρω για την δουλειά σας και για τη συγκεκριμένη παράσταση;

Είμαι ο χείριστος να μιλάω για τη δουλειά μου και για το έργο. Αυτό που εύχομαι είναι να μιλάνε εκείνα για μένα.